Het beste voorbeeld is het verschil in kijk op de wereld tussen mij en mijn vrouw Eva. Vaak heb ik een duidelijke, en voor mezelf heel logische, kijk op de wereld die doorgaans door de meeste mensen in mijn omgeving wordt gedeeld. Echter blijkt het heel vaak dat mijn vrouw er toch heel anders tegenaan kijkt. En heel vaak kom ik daarmee tot de ontdekking dat mijn kijk op de zaak toch niet per se de enige mogelijke is.

Voorbeeld 1: roddels over personen in onze omgeving die verkeerde keuzes maken. Ik ga vanuit privacy redenen uiteraard geen exacte voorbeelden en namen noemen maar er zijn een aantal mensen in mijn directe omgeving die consequent hele verkeerde beslissingen maken in hun leven. De algehele consensus in mijn omgeving is dat dit volledig hun eigen schuld is omdat ze ook eenvoudigweg andere keuzes kunnen maken. Mijn vrouw trekt dan de blik veel breder en ziet vaak de grotere context. Bijvoorbeeld hoe de ouders van deze personen zich hebben gedragen en welk voorbeeld ze daarmee hebben gegeven. Dat dit mogelijk van invloed is op de keuzes die hun kinderen maken, ook al zijn ze allang volwassen.

Voorbeeld 2: de omgang met onze puberzoon (12). Onze oudste zoon is duidelijk aan het puberen en daar kan ik niet altijd even goed mee omgaan. Ik kan mijn irritatie over zijn gedrag niet verbergen en vergroot daarmee juist de kloof tussen ons. Hoewel onze band enorm sterk is, merk ik toch dat mijn irritatie weer irritatie bij hem opwekt wat een neerwaartse spiraal veroorzaakt. Mijn vrouw zorgt er echter steeds voor dat ze me een spiegel voorhoudt en ook laat weten hoe het anders kan en ik daar meer mee bereik dan simpelweg mijn frustratie de vrij loop laten.